Onderweg naar India

Het laatste weekend met mijn gezin heb ik benut voor wat quality time. We zijn lekker uit gaan eten en een middagje naar een binnenspeelparadijs geweest met de kids. Het geeft me een dubbel gevoel.  Aan de ene kant heb ik mega veel zin in het avontuur dat me te wachten staat. Maar aan de andere kant denk je wel van “shit, ik ben gewoon 6 weken van huis”. “Hoe regelen we dat met de familie?” Bovendien heb ik nog een zaak die gewoon doorloopt. 

HET AVONTUUR

Desondanks overheerst wel het avontuurlijke gevoel. De Nederlandse collega’s van andere teams zijn er al omdat ze eerder aan de competitie beginnen. Hen volg ik via Social Media. Met de jongens van mijn eigen ploeg ‘App’ ik ook veel. “Wat neem jij mee? Waar zien we elkaar?” Dat soort dingen.

Ik krijg bijna het gevoel alsof ik als een soort NBA speler door het land ga reizen om super te presteren.

Via de franchise ontvang ik ook veel informatie en de eerste persaanvragen zijn ook al afgestemd. Je merkt aan alles dat het groot
is. “Ik krijg bijna het gevoel alsof ik als een soort NBA speler door het land ga reizen om super te presteren, dan kriebelt het wel hoor.”

DE KIDS

Met mijn vrouw heb ik afgesproken dat we om de paar dagen bellen. De kids hebben we niets verteld.
Dat doen we nooit als ik op reis ga. Het wordt een melding, zoals altijd. We leggen er niet de nadruk op. Het contact tijdens mijn afwezigheid is luchtig en positief.

DE REIS

Zondagavond ben ik in Amsterdam op het vliegtuig gestapt. Via Abu Dhabi vlieg ik naar Delhi. Daar blijf ik een nacht. Vervolgens neem ik samen met al mijn buitenlandse teamgenoten de trein naar Chandigarh. De jongens uit India zijn daar al. Ik ben erg benieuwd naar de treinreis. Ik ken alleen de beelden van mensen die op treinen zitten en er uit hangen. “Benieuwd of ze dat 3,5 uur volhouden 😉 “